เราค้นหาอะไร..ในตัวนักดำน้ำ?


เมื่อวานนี้ได้มีโอกาสเริ่มสอนหลักสูตร Open Water ซึ่งเป็นหลักสูตรแรกของการเริ่มต้นเป็นนักดำน้ำ จริงๆแล้วก็เหมือนกันทุกๆครั้งที่เริ่มสอน ไม่ว่าจะหลักสูตรไหน นักเรียนแต่ละคนมีเหตผลในการลองเดินเข้ามาในโลกของทะเล โลกที่มีขนาดใหญ่มากกว่า 2 เท่าของโลกเบี้ยวๆที่เรายืนอยู่ โลกอีกด้านของทะเลที่คนส่วนใหญ่ไม่เคยเห็น

น้องปาแปง นายแบบนักกีฬาคนเก่ง แลดูหน่วยก้านดี กำลังวังชาแกร่ง ร่างกายฟิดเปรี๊ยะ ชัวร์ๆว่าคนนี้เป็นหัวหน้าห้องแน่ ทีแรกคิดว่าน้องอยากมาเรียนเอาโล่ห์เฉยๆ เพราะการดำน้ำลึกคงเป็นความท้าทายนึงในหน้าที่การงานของน้อง ซึ่งปาแปงเองก็คิดว่าการดำน้ำไม่น่ายาก เอาเข้าจริง ครูบอกได้เลยว่า เพราะความเป็นนักกีฬาของน้องก็มีหลายมุมซึ่งครูเองไม่รู้เหมือนกัน การหายใจของน้องไม่ดีเท่าไหร่ เรียกว่าฝ้าเต็มหน้ากากตลอดเวลา เห็นตั้งแต่การทดสอบ skin diving การใช้อากาศเพื่อกำหนดการเคลื่อนไหวในน้ำของปาแปงยังไม่คุ้นเคยและทำได้ไม่ดีเลย ระหว่างการฝึกดำน้ำว่ายน้ำ ตัวเอียงไปมาตลอด แม้แต่ท่านั่ง คุม buoyancy ทำได้ลำบากมาก ความเท่ห์บนบกกลายเป็นความวุ่นวายในสระ

ครูกิ๊ฟครูสอน ballet คนเก่ง ลูกศิษย์ลูกหาตรึม ครั้งแรกพอแอบดูแล้วแอบสังเกตแล้ว รู้สึกไม่ห่วงเรื่อง body balance หรือการจัดระเบียบร่างกายในการดำน้ำของครูกิ๊ฟ คิดเอาเองว่าการฝึกดำน้ำน่าจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับครูกิ๊ฟ เพราะเป็นมืออาชีพด้านนี้อยู่แล้ว พอเอาเข้าจริง ครูกิ๊ฟค่อนข้างคิดอะไรเป็นตรรกกะ ก่อนหลัง ขอเหตผล ขอคำอธิบาย ขอวิธีการ (แปลเป็นไทย ว่า คิดเยอะไปนิด) ซึ่งครูกิ๊ฟอธิบายให้ฟังว่า การคิดแบบนั้นจะทำให้ครูเข้าใจการดำน้ำได้ดีขึ้น แต่การสอนดำน้ำมีข้อจำกัดบางอย่างในบางกิจกรรมที่ต้องเริ่มพร้อมกัน และเป็นการเรียนปฏิบัติควบคู่ทฤษฏี ที่ต้องมีการสื่อสาร flow ไปมาระหว่างกันอยู่ตลอดเวลา จบการเรียนวันแรก(แบบทุกลักทุเล) ทำให้ครูกิ๊ฟแลดูไม่ค่อยหนุกหนานเท่าไหร่ (แอบเห็นว่า แบกแท๊งก์ไปก็บ่นไป.. นี่ชั้นมาทำไรเนี่ยยย)