คำถาม.. ที่ว่ายกลับมาหาคำตอบ


เดือนที่ผ่านมาได้มีโอกาสสอนน้องกลุ่มหนึ่ง ตอนเจอกันครั้งแรก แอบได้ยินน้องเค้าคุยกันในเรื่องสัพเพเหระ ก็เหมือนนักดำน้ำมือใหม่ทั่วไปครับ ที่เริ่มแรกก็มักจะมีคำถามมากมาย จะดำน้ำได้มั้ยถ้าว่ายน้ำไม่เป็น จะเรียนหนักฝึกหนักเกินไปหรือเปล่า ทำไมครูต้องทำอย่างโน้นอย่างนี้ด้วย และจบท้ายด้วยความแตกต่างและข้อจำกัดที่เริ่มเห็นได้ชัด ซึ่งก็คือความไม่เหมือนกันที่มีสเน่ห์ของแต่ละคน ทั้งเรื่องเวลา ทักษะ อารมณ์ และความรู้สึกที่รับหลังจากน้องเรียนผ่านไปได้ซักพัก

ทุกครั้งที่ผมสังเกตสีหน้านักเรียนระหว่างการสอน มีโอกาสมองเห็นเฉดต่างไปของสีครับ ไม่ใช่สีหน้าอันอ่อนระโหยเพราะการฝึก หรือสีใสสดจากหน้าตาน้องนักดำน้ำเพราะความตื่นเต้นเมื่อเริ่มการเรียนในสระครั้งแรก แต่สีที่เห็น เป็นสีที่มีหลายอารมณ์ของ ความจริง ความรู้สึก และความรัก ปนเปกันไป สีที่เห็นบนหน้าของน้องแต่ละคนละเลงอยู่บนความสนุกเมื่อได้เจอสิ่งใหม่ เปื้อนอยู่บนความไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเมื่อกำลังจะก้าวกระโดดลงจากเรือ

สีเชื่อมต่อกับอารมณ์ของนักดำน้ำเหมือนสีของทะเล สีของทะเลเป็นสัญลักษณ์ที่มีอัตลักษณ์อันเต็มไปด้วยสเหน่ห์ของมหาสมุทรสุดกว้างใหญ่ที่เปลี่ยนแปลงได้ตามความลึกและขอบฟ้าครับ สีของทะเลเปรียบได้กับอารมณ์ซึ่งนำพาความรู้สึกและมนต์สเน่ห์จากโลกใต้ทะเลให้คนอื่นคล้อยตาม สีของทะเลสามารถแปลความหมายตามความรู้สึกที่เราเลือก บางครั้งความรู้สึกของสีนั้นก็ไม่จำเป็นต้องเป็นความจริงเสมอไป สีที่เกิดขึ้นในโลกใต้ทะเลจึงเป็นตัวแทนของอะไรได้หลายอย่าง มองได้จากหลายมุม ซึ่งคงจะเป็นมุมที่จริงบ้าง ลวงบ้าง แล้วแต่ว่าเราจะเอามาแทนตัวของเราเองในมุมไหน หรือแทนอย่างไร

ภาพชีวิตของนักดำน้ำมักมีสีหลากสีครับ เพราะการดำน้ำ หรือสีของทะเล ไม่สามารถระบายให้จบในครั้งเดียว กว่าจะได้ภาพที่สมบูรณ์ นักดำน้ำมักผ่านการใช้สีหลายสี มากน้อยไม่เท่ากัน

ทะเลสีครามถึงแม้จะดูสวยคม แต่เป็นสีที่ระบายออกถึงอารมณ์แบบน่าค้นหา ว่าอะไรอยู่ใต้เบื้องลึกขอ